Yine bir boşluktayım.Adım atsam kaybolacağım sanki.Ruhum bir kez daha yenildi.
Parmaklarımdan dökülen üç beş kelime ruhumun zoruyla yazıyor.Ne yazdığımı bende bilmiyorum.Tek bildiğim günlerdir ruhumun tir tir titremesi.
     -Gözlerim alabildiğine ağlamaklı.
Düğüm düğüm geçmişim her adımda karşımda,ben ki geçmişimden sıyrıldım umuduyla yaşamaya deva
m ederken...

      Yalnızlığımı paylaştığım duvarlarda artık konuşmuyor.
İçimizden kopan koca koca parçalar,deprem yeri olan yüreklerimiz kendini hayata çivilerken;bir yandan da geleceğimizin çivilerinin söküldüğünü görmek ne acı.
Her hazan mevsiminde içimden bir yaprak düşer oldu.
Neden acıyı yürek bir kez kaldırır derler ki;
Laçka oldu,köreldi umutlarım acıyı hisederek.

      -Benim ağlamalarım her zaman karanlıktadır.O konuşmaya çalıştığım duvarlaradır.Onlar susar ben ağlarım.Onlar susar ben yazar(d)ım.
Felek ne yaptında bana çarkım birkez daha boşa salladı küreğini.
Kalemimi çaldılar;yazamaz oldum.
Kalem olmayıncada hissedemez oldum.
Kalemimi geri verin bana...
.
.
.Geri verin...