''Çocuk parkında kaybolduğunun bile farkına varmadan hayata göbek atan aykırı çocuğum şu sıralar.Sobelendiğini bildiği halde saklanan,oyun bitmiş olsa bile hala devam eden çocuğum...
Henüz hüzünle tanışmamış bir yüzüm var.
Aklımda benim olmasını istediğim tek şey bir futbol topu ve bıkabileceğim kadar çok misket...
Sadece benim olacaktı.
Sadece benim...''


Yukardaki üç beş satırda bana ait.
Geceyle kavuşan her gündüz arzularımı değiştirdi.Sadece benim olmasını istediğim misketlerim artık yok.Çöpe attım hepsini.Oysaki herşeyimdi onlar benim.
Yanıma bile yaklaştırmadığım iki sokak aşağıdaki  Ali;Şu sıralar en yakın dostum olmuştu.
Hüzne kucağını açmış tıpkı benim gibi.

-Anne hüznü tattım ben!
-Anne içten içe tüm bedenim ağlıyor sanki!

Ben misketlerimi istiyorum.Aykırıda olsam, düzenbazda olsam misketlerimi ve çocukluğumu istiyorum.

Saklambaç oynarken gördükleri anda söz saklanmayacağım.
Misketlerimi Ali ile paylaşacağım.
Ama çek çıkar Anne beni bu yalnızlıktan.
Oyun oynamak istiyorum.
Anne ben sayayım 20'ye kadar saklansın mahallenin bütün çocukları ve hiç çıkmasınlar,hep ben arayayım Anne.
Hep ben arayayım.
Hep ben...