Yine yamuldum bir pencere kenarına,

Dizlerimi göğsüme doğru çektim. Dışarda usul usul ama bir o kadar hırçın yağan yağmur tanelerini seyrediyorum.Sonbahar yaprakları sanki içime içime dökülüyor.Döküldükçe hüznüm artıyor,döküldükçe bitkin bir hal alıyor ruhum.

-İçimde, yüreğimin derinliklerinde film şeridi gibi geçiyor o sır gibi geçmişim.

Birde beklentisi içerisinde olduğum tozpembe günlerim…

Gözyaşlarım içimde birikiyor.

Sanki yaşanmış olan her şey yutkunurken göğsümde kalıveriyor.

Nedir bu dipsiz ızdırap.

Gülüşlerim karanlıklarda kayboluyor. Ağladığım zaman sanki güneş bir tek bana doğuyor.

Yüreğim alışmış kör karanlıklara, zemheri kuyulara…

Her sigara yakışımın sebebi aynıdır şu zamanlar.

Ne gariptir ki ne kadar giyinirsem giyineyim; üşüyorum.

Zangır zangır titriyor içim.

Hava kararınca alıyorum kalemi kağıdı;seyrediyorum her akşam kendini yakan yıldızları.

Her akşam yanmalarına rağmen hala ordalar.

Eksilmeden,

Şikayet etmeden.

Zaman ilerledikçe odanın içerisinde dağılıyorum. Ayağımın biri boşlukta, kolum pencerenin parmaklıklarında, derin derin nefes alıyorum yüreğimi taşıyamıyorum artık.Kusmak istiyorum içimdekilerini, kalabalık diz boyu yüreğimde.

Sigaramın dumanından ne yazdığımı göremez oldum.

Yansın yıldızlar üzerime,doğsun güneş bir kez daha.

Hadi umutla.

Umutla..