Hayatıma hüznüm ortak oldu yine.
İçimde şüphe uyandıran cinayetlerin  katiliyim.
Parmaklıklar ardındaki hayatıma hüznüm ortak oldu yine.

Basık,soğuk,kir pas içindeki bu hayatın sebebi benim.
Bir şişe şarap,
Mahallede misket oynayan çocuklar,
Güneş,
y ıldızlar,
dolunay...
Ne kadar uzak bana.
Şimdilerde sadece toz bulutlarını ve 60 metre karelik bir gökyüzü görebiliyor gözlerim.
Bazen bembemyaz bulutlar,bazen kavuran güneş;beni üç beş satır yazmaya itiyor.
Yazdıklarım neden hep hüzün kokuyor?
 

Sabah kalkarken yeni gün umuduyla her kalkışımda içimdeki o buruk sevinç 5 saniye sürüyor. Yanımda aradığım, beni görünce multu eden üç beş sayfası kalan ajandam ve kalemim var.
Hep yanımdalar,yüreğimdeki cızırtıları harfiyen uyguluyor;
bir dediğimi iki etmiyorlar.
Paslanmış parmaklıklar ardında yüreğimin paslanmasına izin vermeyende onlar.
Aslında herşeyim onlar.İsyanımda,feryadımda,çaresizliğimde,60 metrakareye sığdırdığım hüzün kokan mutluluğumda onlar.
Mayısın gelen 2.pazarı.
Hala umutsuz darağacını beklerken...