Yanıyor gözlerim,nedir bu içimi tren istasyonuna çeviren duman...
-Sigara...!
İşte içimde her seferinde istasyon görevi gören,kimilerini uğurlayan kimilerine hoş geldin diyen davetsiz insan.Yine veda için burdayım,yine uğurladım yüreğimdeki son lokomotifi.
Geriye dönük çizgiler o kadar belirgi ki;yaralar içimden sızım yüzüme vurmuş sanki.
-Kolon dipleri maceralarımda yine bir sigara ve az kullanılmış bir şişe şarap.
Pantolonumu annemin çamaşır makinasımı yıprattı yoksa hayatın ta kendisiyle kucaklaşmam mı bilmem ama;Soğuk havanın etkisini anında içimde hissettiğim kesin.Buz kesiyor bedenim.Belkide ilk defa sol yanıma eşlik ediyor.

Ne çok keşkelerim var bir bilsen,
Ne çok özlemişliğim,
Ne çok hasretle bakakaldığım...
Artık kalbim sancılarla boğuşan böbrek gibi.Ufalayamadığım kocaman taşlar var.Ve o taşların sancıları kendi yağmurlarıma sebep oldu yar.Şimdi kendi yağmurumda ıslanıyor,hüznümü kendim demliyorum.

-Gel otur yanıbaşıma hüznü deminde çayımı iç.
İçte anla bu kaybolmuşluğumu...

Kaybolmuşum ben.