Keman sesi kulaklarımda. Son seste ama öyle sessiz öyle daldan dala konar gibi ki anlatamam.
Alıp bir o köşeye bir bu köşeye vuruyor sanki ufacık yüreğimi.
Ben ki ona esir olmuşum,
sesinin tınısına,
görselliğine,
zarifliğine...

 Rüyadayım sanki.
Kulaklarımın bir köşesinde yer edinmiş bir mevzu geldi aklıma;
''...Rüyaların en uzunu '3-4' saniyedir''diye.
-Hadi ordan be!
Benim o yüreğimin semalarda dolaşmaları,
Fikrimin kaybolduğu,
Kararlarımın bile bir keman sesiyle değişmeleri sadece 4 saniyemi sürdü.
Bu böyle olmamalı.Varlığı belirsiz boş saadetler olmamalı.
Hayatın o acımasız simasına yenik düştüğümüz anda rüyalardaki hayatı özlerken,hayattan sıkılıp kendimizi rüyalar alemine bırakırken,
Hayat mutlu olma şansımızı neden 4 saniyeyle kısıtlasın ki...

O zaman rüya görmek istemiyorum.